Emoties in tijd

2094-de-singel 2095-de-singel 2096-de-singel

Emoties in tijd

Lopend door de gangen van gestructureerd doolhof De Singel kom je na verloop van tijd een theaterzaal tegen. Als het bijna zover is passeer je eerst nog een grensbord met een boodschap in vriendelijk neonlicht: ‘Here ends space and begins time’.

Een brede gang leidt naar een smal en donker sleufje. Toeschouwers mogen er één voor één doorheen om individueel te kunnen genieten van hun entree in de ruimte van tijd. Die oogt eindeloos en schimmig, enkel verlicht door warme theaterspots. Ik ga zitten en verken de tijd, tegenover me, in de verte, doemt nog een tribune op, die deels onder de bühne verdwijnt. Het podium hangt halverwege een rij rood pluche. Op die rij zou je niet kunnen zitten, tenzij je een flinterdunne figurant van papier was. Zou er onder dit podium nog een podium zijn?

De bühne, of de vloer, die hier in deze tijd een feit is, lijkt me te groot, er staan slechts twee dansers op. Die dansers zijn dapper. Ze staan daar androgyn, hij losjes in het zwart, zij losjes in het wit. Op haar borst draaft een verkleurd paard. Hij kijkt naar het publiek, en naar mij. De voorstelling begint acht minuten later dan op het kaartje staat. Hij rommelt al ongeduldig met zijn mimiek. Zij kijkt geconcentreerd naar iets dat niemand begrijpt. De programmeur komt als laatste binnen.

Gedurende de voorstelling doen de dansers hun best mij iets duidelijk te maken. Alleen wat? Het-zijn-best-doen neemt de vreemdste houdingen aan. Dit is een vreemde taal. Dit is niet de taal van dans, maar de dans als taal. De bewegingen zijn hoogbegaafd geletterd, zinderende poëzie, voor ieder anders te lezen. Het licht op de vloer vervaagt, de schaduwen niet. Beweging in beweging in beweging, Trilling in trilling in trilling. Trilling in beweging in pas, in explosie. Explosie in pas in verstilling. Alle mogelijke onmogelijke combinaties. Hoe zou het zijn als hij wit droeg en zij zwart?

De choreografische overgangen tussen de hoofdstukken zijn rommelig, dat stoort me. Ik vraag me af waarom de virtuoze wisselingen in het kleine niet ook in het grote te zien zijn. Na 60 minuten, verdoofd door geklap overal, vind ik daar een antwoord op en begrijp ik wat de dansers vertellen: veranderingen zijn onrustig, komen plots, aangestuurd door omvallende opeenstapelingen van emoties, zoals in het leven.

We gaan via een andere uitgang het labyrint weer in, en dan via een Chimay in de BOUGE B bar, de nacht in. Het grensbord heb ik niet meer terug gezien, ik wandel nog steeds in de tijd.

Bouge B Festival, 22.04 – 25.04.2015 Theater De singel, Antwerpen

ApersonA was created in November 2014 by Ioannis Mandafounis & Elena Giannotti
Photograph © Zoé Dumont